Ik heb als slagerszoon de misstanden rond ritueel slachten door joden en moslims van dichtbij al 40 jaar gezien. Ook de botbreuken door kluisterkettingen en ophanging aan jacobsladder alsmede verstikking door verbloeding van ondersteboven gehouden runderen werden door CIDI(Naftaniel) als ‘meest humane slachtmethode geclaimd. Ik ben vooreerst dierenbeschermer en toen niemand wat durfde heb ik in 1983/1984 alle dierenbeschermingsorganisaties verenigd en via Janmaat (Centrumdemocraten) hun voorstel tot bedwelming in het parlement verdedigd. Iedereen draaide het om: Ik was de racist in schaapskleren, niet de dierenbeschermer zonder ethisch klankbord bij de grote politieke partijen.

Al die hoogleraren filosofie, dominees en rabbijnen moeten eens ophouden over de bedreiging van godsdienstvrijheid. Zij leven hun eigen ethiek niet na, want niemand valt de godsdienst aan, ｍaar alleen wie willens en wetens de godsdienst erbij haalt om een animale holocaust te continueren. Andere onderwerpen erbij betrekken: bioindustrie, joodse geschiedenis is discussievervalsing. Niet ritueel slachten is begin van antisemitische campagne, maar de stuitende onwil van religieuze fanatici om zich te bezinnen op hun gruweldaden leidt tot walging en afkeer van deze wettische godsdiensten.

Over de rug van de medeschepselen zijn historische claim op een onveranderlijke waarheid claimen kan ook minderheden niet worden gegund. Overigens zijn hier de dieren slachtoffer, zijn de dierenbeschermers de ware culturele minderheid, van wie de door de religieuze gruwelpraktijken diep gekwetste gevoelens nooit worden genoemd in dit debat. Zij hebben jarenlang die animale holocaust moeten aanzien en nu dan met een enorme concessie aan de religie　een compromis gevonden: een bedwelmingsmethode die recht doet aan hun religieuze voorschriften en ethiek.

Maar de uitgestoken hand wordt weer niet aangenomen door wie er ook al 30 jaar niet over wilden praten. De voorgelegde wetenschappelijke rapporten voorstellen als seculier onverdraagzaam dictaat t.o.v. religieuze minderheden is de zaak op zijn kop zetten: Het zijn die religieuze minderheden die een onaantastbare claim op waarheid, rechtvaardigheid, mens/dier-vriendelijkheid en beschaving claimen en zo constateer ik wetenschappelijke rapporten verzwijgen, verdraaiien en verdacht maken, maar niet weerleggen. Dit kan nog wel gebeuren.

Terecht vraagt Eisenmann, hfd Joods slachthuis Amsterdam openbaarheid van de rapportage aan RU Wageningen via de rechter, nu Wageningen die geheim houdt ‘want in opdracht van de overheid’. Maar ze moeten niet maar alvast de bewijslast omdraaien.: Terwijl de folteraar maar moet aantonen, dat zijn methode geen pijn doet. Het leed van het slachtoffer (dier) kan men toch niet wegstrepen tegen het leed van de beul omdathij geen beul meer mag zijn? Leest U vooral al mijn artikelen en zie al mijn video’s over ritueel slachten op www.alfredvierling.com

Drs. Alfred Vierling

Ja hoor, klagen over ‘antisemitisme’, dat zou ontluiken met bloedige verhalen, maar wel opkomen voor het recht van orthodox religieuzen gespeend te blijven van kritiek op hun foltermethoden en gevrijwaard te blijven van de ethische imperatief dat een mens zich in ieder geval moet houden aan zijn eigen gepredikte moraal. Bolkenstein’s bewering, dat er geen bewijs is voor het extra leed van onverdoofd joods ritueel geslachte dieren ten opzichte van normaal geslachte dieren en dat er dienaangaand elkaar tegensprekende wetenschappelijke rapporten zijn, is een ontoelaatbare mystificatie: De door de joodse lobbie aangehaalde rapporten worden juist door dezelve rabbijnen en het CIDI in de openbaarheid verdraaid.

Zie hierover artikelen hieronder. Wie nog lust dit oude VVD pleidooi vor de bestendiging van EEN ANIMALE HOLOCAUST in onze slachthuizen door lieden die in dit land alle egards en voorrechten hebben gekregen juist om der wille van hun holocaust verhaal? Bolkenstein zegt niet, dat de in het sequeel meegenomen halal geslachte grote dieren als runderen voor de export 200.000 bedragen. Goed voor de handel, net zoals koopman Bolkenstein, goed voor de handel, slecht voor de moraal.

Luister naar Bolkenstein:

‘Hoe voor- en tegenstanders van de rituele slacht van rol wisselen’
Bart Wallet − in Trouw 14/05/11,

Volgens historicus Bart Wallet was het toestaan van ritueel slachten voor progressief Nederland lang de lakmoesproef voor de multiculturele samenleving; populistisch en christelijk rechts verafschuwden het daarom. Waarom brokkelt de steun nu af?

Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog is er vrijwel voortdurend gedebatteerd over het ritueel slachten, met het huidige initiatiefwetsvoorstel van de Partij voor de Dieren als voorlopige climax. Maar het politieke klimaat waarin over het ritueel slachten werd gesproken, is zienderogen veranderd. Er zijn ruwweg drie fases te onderscheiden in het debat over ritueel slachten, dat sinds 1945 een testcase blijkt te zijn voor de omgang van een christelijke dan wel seculiere meerderheid met minderheidsgroepen.

Opperrabbijn Justus Tal had in 1945, pas opgedoken uit de onderduik, wel andere zorgen aan zijn hoofd dan het verdedigen van het joodse ritueel slachten. Toch moest hij direct volop aan de bak, om in de Nederlandse samenleving ruimte te bevechten voor deze vitale voorziening voor religieuze joden. De anti-Joodse propaganda in de oorlogsjaren trok ook op dit thema na 1945 nog zijn sporen.

Al in 1940 hadden de nazi’s, als tweede anti-joodse maatregel, Joden verboden om nog langer onverdoofd ritueel te slachten. Verdoving werd door de halacha, het Joodse recht, expliciet uitgesloten voor of na de ene haal met een scherp mes door de hals. De nazi’s vonden het een ‘onbegrijpelijke misstand’ dat Nederland tot dusver ‘deze wreede slachtmethode verdroeg, hoewel het Nederlandsche volk zeker te beschouwen is als een volk van dierenvrienden’. De Nederlandse opperrabbijnen, in het nauw gedrongen en uit verantwoordelijkheid voor de gezondheid van de Joodse gemeenschap, stonden bij uitzondering toe dat de dieren voor de slacht elektrisch verdoofd werden.

Precies die uitzonderingsbepaling werd na 1945 door politici en slachthuizen aangegrepen. Hoewel de overlevende opperrabbijnen direct na de Bevrijding lieten weten dat verdoving niet langer was toegestaan, werd op lokaal niveau geprobeerd de hervatting van het onverdoofde rituele slachten tegen te gaan. Al in november 1945 lag het abattoir in Almelo dwars en in 1949 wilde de burgemeester van Winterswijk niet meewerken. Telkens werd verwezen naar de oorlogsjaren: toen mocht het toch ook, waarom nu weer moeilijk doen?

Met de bevrijding van Nederland waren alle door de Duitsers uitgevaardigde wetten opgeheven of voorlopig geschorst. Hiermee werd ook de koosjere slacht weer toegestaan, volgens de vooroorlogse Voedselkeuringswet van 1919. Die wet bepaalde dat in principe verdoofd werd geslacht, maar dat thuisslacht en Joodse slacht hieraan niet hoefden te voldoen. Over het hele land waren tot in de oorlog koosjere slagers te vinden, ook in plaatsen met maar weinig Joodse inwoners. Veel niet-Joodse Nederlanders aten destijds koosjer vlees. Deze slagerijen hadden vaak een lange geschiedenis, die terugging tot de achttiende of negentiende eeuw, als rond zo’n slagerij een Joodse gemeenschap ontstond. Slechts als er koosjer vlees voorhanden was, kon er ook een Joodse gemeente komen.

Die vrijheid om overal in het land koosjer te slachten was er na 1945 niet lang meer. De overheid luisterde naar het gemor van de dierenbeweging, politici en medewerkers van abattoirs, en kwam in 1948 met nieuwe regels. Een nieuw principe werd geïntroduceerd: er mocht slechts ritueel geslacht worden in een regio waar een duidelijke behoefte was aan koosjer vlees. Daarnaast mocht het alleen nog maar in veertien abattoirs plaatsvinden. Deze maatregel bleek de nekslag te zijn voor net opnieuw gestarte koosjere slagerijen in plaatsen als Steenwijk waar maar een klein aantal Joden de oorlog had overleefd. Niet-Joodse klanten telden niet langer mee.

Alleen in de grotere plaatsen kon hierdoor nog koosjer geslacht worden. De koosjere slagers Keizer in Amsterdam, Samson in Enschede, De Leeuw in Den Haag, Marcus in Zwolle en Keizer in Utrecht waren een begrip in Joods Nederland. Zij zetten de eeuwenoude tradities voort en verkochten hun vlees nog altijd aan een gemengd publiek.

De nieuwe regels betekenden niet dat het ritueel slachten uit de gevarenzone was. In 1949 drong de overheid er al weer op aan bij opperrabbijn Tal om de elektrische verdoving ¿ net als in oorlogstijd ¿ toe te staan. Tal was verontwaardigd en vond het een aantasting van de constitutionele rechten van de Joden. Voor hem was de overheidsdruk een van vele naoorlogse maatregelen waaruit bleek dat de overheid geen rekening wilde houden met de gedecimeerde Joodse gemeenschap. De gemeenschap was nu zo klein geworden dat op vooroorlogse uitzonderingsbepalingen voor Joden aan alle kanten werd beknibbeld, naast het ritueel slachten bijvoorbeeld ook de zondagsopstelling voor Joodse winkels.

Tal schreef een lijvig rapport, vol vooroorlogs materiaal ter verdediging van de sjechieta, de rituele slacht, als diervriendelijk en humaan. Zijn redding was dat de veterinaire hoofdinspecteur dit rapport ter beoordeling voorlegde aan drie Nederlandse experts, die verdeeld reageerden. Hierdoor was er onvoldoende basis voor wijziging van de wet en bleef die verder onaangetast. Ook de export van koosjer vlees – onder meer naar de jonge staat Israël – werd hierdoor goedgekeurd.

Hoewel de koosjere vleesvoorziening slechts een randverschijnsel was in het grotere geheel van de vleesconsumptie, lag ze in de eerste naoorlogse periode, van ruwweg 1945 tot 1970, regelmatig onder vuur. Zo organiseerde de Dierenbescherming in 1954 een grote campagne. In het herzuilde Nederland, met ruimte voor diversiteit binnen een algemeen-christelijke Leitkultur, wilden de meeste politieke partijen echter de Joodse minderheid in het nieuwe, kleine en duidelijk afgebakende domein accepteren. Evenals protestanten en katholieken, genoten ook Joden immers vrijheid van godsdienst en mochten ze dat publiek beleven. De introductie van behoefte als criterium strafte daarbij de Joodse gemeenschap eigenlijk af op haar gedecimeerde omvang na de oorlog. In het parlement kwam de kritiek op de sterk gereduceerde koosjere slacht slechts van de SGP, die in haar visie op Nederland als protestants-christelijke natie geen aparte zuilen accepteerde. Naast het ‘vreselijk lijden voor deze dieren’ kon de orthodox-protestantse partij het ritueel slachten ook niet terugvinden in de mozaïsche wetgeving in het Oude Testament en moest het dus uit de latere Joodse traditie komen. En die erkende de SGP niet.

De komst van een toenemend aantal islamitische gastarbeiders, die later nieuwe Nederlanders bleken te zijn, veranderde de omgang met het dossier aanzienlijk. De wet verschafte op dat moment geen ruimte voor de islamitische slachtwijze en staatssecretaris Bartels verzekerde in 1966 een bezorgd PvdA-kamerlid dat uit overleg met vertegenwoordigers van de moslimgemeenschap was gebleken dat dit ook niet nodig was. Bartels wist niet dat hij had gesproken met de kleine en gematigde groep Ahmadiyya-moslims, die op geen enkele wijze de grote islamitische meerderheid vertegenwoordigden.

Veel moslims kozen er daarom voor, zeker rond het islamitisch Offerfeest, clandestien te slachten. Dat liep regelmatig uit de hand. In 1969 gingen in Den Haag woedende autochtone bewoners drie Marokkanen te lijf die een bok ritueel wilden slachten. De politie moest de mannen ontzetten.

Werkgevers en politici trokken zich daarna het lot van de islamitische nieuwkomers aan. Voor een goed arbeidsklimaat, zo stelden de stichtingen Bijstand Buitenlandse Werknemers Brabant en Limburg, moesten er betere voorzieningen voor hen komen, zoals de slacht volgens hun eigen ritus. In 1975 werd daarom de mogelijkheid geschapen dat de minister in bijzondere gevallen, met name tijdens het Offerfeest, ontheffing kon verlenen.

Om het voortdurende clandestiene slachten tegen te gaan en omdat er rechtsongelijkheid ontstond ten opzichte van de Joodse gemeenschap werd in 1977 de islamitische ritus uiteindelijk geaccepteerd. Daarbij werd de islamitische regeling geënt op de Joodse, hoewel de wetgever zich daarbij duidelijk in allerlei bochten moest wringen. Want anders dan bij de Joodse gemeenschap, ontbrak eenduidige islamitische regelgeving, evenals opgeleide slachters en een islamitische eenheidsorganisatie. De wet veronderstelde daarmee iets wat er (nog) niet was.

Vanaf 1977 zaten joods en islamitisch (‘halal’) ritueel slachten in hetzelfde schuitje. Ondanks onderlinge verschillen, maken ze samen het ‘ritueel slachten’ in Nederland uit. De groei van de islamitische minderheid zorgde er daarnaast voor dat het thema niet uit de belangstelling verdween, maar voortdurend op de politieke agenda bleef.

De culturele revolutie van de jaren zestig had inmiddels grondig het politieke klimaat veranderd. De verzuilde inrichting van de samenleving en zeker de algemeen-christelijke maatschappijvisie waren op hun retour. Hiervoor in de plaats kwam het progressieve zelfbeeld van Nederland als gidsnatie, die de discriminatie en uitsluiting in de oorlogsjaren nooit meer zou herhalen. Etnische en religieuze minderheden, zowel de oude Joodse als de nieuwe islamitische, moesten daarom de ruimte krijgen om hun eigen cultuur en identiteit vrijuit te beleven. De notie van de multiculturele samenleving was geboren.

Die stempelde vooral de kijk van de Partij van de Arbeid, maar ook van andere progressieve partijen als D66 en de PPR, op het ritueel slachten. Door nieuwe Europese regelgeving werd daar vanaf begin jaren tachtig tot midden jaren negentig voortdurend over gedebatteerd. Voor de PvdA werd het ritueel slachten de lakmoesproef van de nieuwe multiculturele samenleving. In 1984 betoogde kamerlid Buurmeijer dat integratie betekende dat er sprake moest zijn van wederzijdse aanpassing. De Nederlandse samenleving diende daarom ruimte te bieden aan minderheden ‘voor de eigen identiteitsbeleving’.

En dat gebeurde ook. Hoewel hier en daar de voorschriften werden aangescherpt, nam vooral het islamitisch slachten een hoge vlucht. In 1999 kon Wim Kok bij de algemene beschouwingen dan ook met enige trots op het ritueel slachten wijzen en zeggen: “Dat zijn veranderingen die recht doen aan de multiculturele samenleving zoals die zich ontwikkelt. Daarbij worden regels aangepast om recht te doen aan de normatieve opvattingen van nieuwkomers.”

Het was zelfs zo dat de Nederlandse gereguleerde aanpak van ritueel slachten, binnen de slachthuizen en met strikte regels, door het ‘gidsland’ als exportproduct werd gezien. In 1993 drukte de Tweede Kamer de minister op het hart om in EU-verband de Nederlandse aanpak te verdedigen. De export van ritueel geslacht vlees was een lastiger dossier, het ministerie van landbouw en visserij probeerde er enkele malen tevergeefs vanaf te komen. De Kamermeerderheid vond dat export moest blijven bestaan, zeker naar landen waar de godsdienstvrijheid met voeten werd getreden en het ritueel slachten verboden was, zoals Zwitserland.

Kritiek op het ritueel slachten kwam van de partijen die moeite hadden met de multiculturele samenleving. Ze richtten hun pijlen op de islamitische slacht. In 1976 sprak ‘boer’ Koekoek van de rechts-populistische Boerenpartij – later zélf veroordeeld voor dierenmishandeling – er al schande van dat “dieren met messen, bijlen, hamers en mokers worden vermoord zonder enige verdoving”. De staatssecretaris corrigeerde hem fijntjes dat van bijlen, hamers en mokers niets bekend was en dat de regering pal stond voor de rechten van minderheden.

De kleine christelijke partijen stelden zich regelmatig kritisch op. GPV-senator Van der Jagt, die mede namens de RPF sprak, kwam in 1989 in aanvaring met staatssecretaris Ginjaar-Maas. Deze had gesteld dat de overheid de normen en waarden van culturele minderheden overneemt voor zover je het ermee eens bent. Voor zover je het er niet mee eens bent moet je ze in ieder geval accepteren. Van der Jagt gruwde van dit cultuurrelativisme en zag Nederland nog altijd als een land met christelijke normen en waarden. Het beleid rond ritueel slachten zag hij als een voorbeeld van hoe het niet moest. Ginjaar-Maas vond dat Van der Jagt een lesje in tolerantie nodig had en de kwestie ook eens moest benaderen vanuit de optiek van de ander.

Maar de kritische vragen van de kleine christelijke partijen vielen in het niet bij de consequente anti-campagne van Janmaats Centrumpartij. Regelmatig protesteerde Janmaat tegen wat hij zag als ‘een middeleeuwse martelpraktijk’. Hij voelde zich een roepende in de woestijn: “De politici liegen over zogenaamde vreemdelingenhaat, antisemitisme, racisme en zijn bereid ter wille van nieuw stemvee mee te huilen met de meest middeleeuwse folteraars.”

Terwijl progressief Nederland het ritueel slachten als kroonstuk van de multiculturele samenleving zag, was het voor Janmaat juist symbool voor het verval van Nederland. Hoogontwikkelde, geïndustrialiseerde landen zouden dergelijke primitieve religieuze praktijken juist moeten verbieden, aldus Janmaat.

Vanaf de millenniumwisseling waaide weer een andere wind. Als er een thema is waarop de impact bleek van ‘9/11’ en de Fortuyn-revolte, dan is het wel het ritueel slachten. De kritiek in delen van de samenleving op de multiculturele samenleving vond steeds meer stem in politiek Den Haag, waardoor het draagvlak voor ritueel slachten zienderogen verdampte. Tegen de achtergrond van de ontwikkeling sinds 1945 vond een aantal opmerkelijke verschuivingen plaats die het huidige succes van Marianne Thieme met haar initiatiefwet verklaren.

Kritiek op het ritueel slachten was tot dusver vooral gekomen van kleine rechtse partijen die kritiek hadden op de multiculturele samenleving. De LPF nam die kritische instelling na 2000 over, en later de PVV – beide fors grotere partijen én doorgedrongen tot het centrum van de macht. Het anti-geluid klonk nu niet alleen meer in de marge, maar ook in regeringskringen.

De intrede in 2006 in het parlement van de Partij voor de Dieren zorgde ervoor dat ook in de progressieve flank in toenemende mate kritisch over het ritueel slachten werd gesproken. SP, GroenLinks en D66 voegden zich bij de tegenstanders. Voor de laatste twee partijen betekende dit een afscheid van het gematigde beleid vóór Fortuyn.

Ritueel slachten gold tot in de jaren negentig vooral als een culturele uiting van etnische minderheden. In de nieuwe eeuw werd ritueel slachten weer meer (als in de periode vóór 1970) gezien als een religieus gebruik. Hierdoor veranderden de grenzen in het politieke spectrum aanzienlijk. De kleine christelijke partijen, ChristenUnie en SGP, behoren nu samen met het CDA tot de verdedigers van het ritueel slachten. Zij zien hierin een nieuwe aanval van seculiere partijen op religieuze praktijken en vrezen voor volgende stappen die ook hen kunnen raken.

Progressieve partijen hergroeperen zich eveneens. Nu de multiculturele samenleving failliet is verklaard, wordt sterke nadruk gelegd op een nieuwe, seculiere Nederlandse identiteit gevuld met progressieve waarden als vrouwen- en homo-emancipatie. Ritueel slachten als vreemd en weerzinwekkend religieus gebruik past daar niet langer in. De koerswijziging van de PvdA is een duidelijk signaal dat deze partij de erfenis van Fortuyn heeft verwerkt, het multiculturele ideaal heeft laten vallen en gekozen heeft voor het seculiere meerderheidsvertoog. Daarmee lijkt het erop dat de ‘multiculturele samenleving’ een overgangsconcept is geweest om diversiteit mogelijk te maken in de overgang van een algemeen-christelijke naar een seculiere samenleving.

De drie partijen (en hun voorlopers) die sinds 1945 het brede midden uitmaken, CDA, PvdA en VVD, hebben het ritueel slachten steeds verdedigd tegenover met name de rechterflank. Het CDA vanuit de verzuilde maatschappijvisie en de godsdienstvrijheid en de PvdA vanuit het multiculturele ideaal. De VVD op haar beurt vanuit het liberale principe van godsdienstvrijheid en het inzicht dat juist door het toestaan van de uitzonderingsregeling recht wordt gedaan aan de fundamentele gelijkheid van iedere burger. Het afbrokkelen van de steun voor het ritueel slachten in het politieke midden en de verschuiving naar het christelijke politieke kamp, laat de kracht zien van het nieuwe seculiere vertoog.

De huidige opperrabbijn van Amsterdam, Aryeh Ralbag, zit daarmee in een aanzienlijk lastiger positie dan zijn voorganger Tal. Waar Tal een beroep kon doen op de religieuze geschakeerdheid van de Nederlandse samenleving, moet Ralbag tegen een seculiere meerderheid oproeien. Dat zal hem alleen lukken als hij het weet te verbinden met de progressieve waarden die het hart uitmaken van de nieuwe Nederlandse Leitkultur.

Bart Wallet is historicus. Hij doet onderzoek naar de geschiedenis van Joden in Nederland na 1945.

Kijk zelf eens in een kosjr slachthuis !

De kamerleden van Dam en van Dekken moesten zich komen verantwoorden aan o.m. de rabijnen v d Kamp en Evers, CIDI baas Naftaniel en een vertegenwoordiger van Halal CorrectCertification. Ze hadden Karin Soeters van het wetenschappelijk bureau van de Partij v d Dieren en de biochemicus Prof. M. B. Katan uitgenodigd en zowaar ook ik mocht er een woordje doen.

De avond verliep ordelijk en de discussie werd straf geleid naar een mogelijk compromis onder de voortreffelijke leiding van Martijn de Greve.

Het siert de PvdA, dat zij zo’n explosief onderwerp niet schuwen en ook niet-partijleden hebben uitgenodigd.

Soeters verwees naar het standpunt van de Koninklijke Nederlandse Vereniging v Diergeneeskunde, stoelend op meer dan 240 wetenschappelijke rapporten en Katan o.m. naar publicaties op www.dialrel.eu/diarel-results/veterinaryconcerns. Ook werd verwezen naar een litteratuurstudie van de Universiteit van Wageningen.

Bij kosjr slachten blijkt 3,2 x en bij halal slacht 5,2 bijsnijden na eerste halssnede noodzakelijk. Het dier lijdt dan ernstig, want er zijn belangrijke pijnreceptoren in de hals.
Bij onverdoofde slacht/ritueel slachten is ook fixatiestress onververmijdelijk en na de halssnede is bij grote dieren als runderen en schapen aanhoudend bewustzijn tot 5 minuten geen uitzondering. Dit beduidt dus een vrij lange agonie/doodsstrijd met uitbreekpogingen.

Bij de reguliere slacht middels schietpen gaat 10 % mis en moet nageschoten worden. Wel leidt een geslaagd penschot tot onmiddellijk coma en niet alleen tot paralyse (wat rabbijn Evers beweert). Voorelectrocutie bij schapen gaat ook in 10 % MIS, dan komt het dier binnen 20 seconden bij voorafgaand aan de halssnede.
Volgens een Belgisch onderzoek van Gregory bij 174 pengeschoten runderen gaat 50% neer binnen 30 seconden en 10% pas na een minuut.

De Veterinairer Hoofdinspectie constateerd vorig jaar bij 11 van de 13 abattoirs voor ritueel slachten, misstanden, waaronder het joodse slachthuis in Amsterdam.

Naar grove schatting worden in Nederland zo’n 200.000 dieren onverdoofd geslacht, waarvan 3000 kosjr. In het totaal mogelijk 1,2 miljoen, maar dat betreft ook pluimvee. Iedereen is het erover eens , dat de electricutiebaden voor pluimvee ontoelaatbaar zijn.

Katan concludeert, dat HET HOOGST WAARSCHIJNLIJK IS, DAT DIEREN BIJ ONVERDOOFDE SLACHT MEER LIJDEN. Maar om het leed van de orthodoxe religieuzen in de zaal te temperen, voegt hij het zelfbenoemd subjectieve oordeel toe, dat meer dierenwelzijn valt te behalen in het leven voorafgaand aan de slacht.

Hoofd Kosjr slachthuis Amsterdam Ronnie Eisenman heeft na bestudering van de rapporten op aanzegging van de veterinaire hoofdinspectie eigener beweging de onverdoofde slacht van grote Limousine stieren gestaakt. Bravissimo! Naftaniel, die in interviews altijd elke misstand rond kosjr slachten ontkent, zag mogelijkheden tot invoering van andere fixatiemethoden en mogelijk nabedwelming, dus electrocutie meteen na aanbrengen van de halssnede. Volgens Katan zou het guntstig effect op dierenwelzijn nauwelijks verschillen van voorbedwelming.
Vanuit de zaal werd aangegeven, dat de fractieleden onvoldoende ruggespraak met de afdeling hadden gepleegd.

Een Mevrouw Bergvoet nam een minderheidsstandpunt in ten faveure van verdoofd slachten en en dat je bij de PvdA niet moet zijn voor dierenwelzijn.

Mohammed Rabbae (ja die van Gr Links die torpederende kamervragen stelde over mijn aanstelling aan een Turkse Iman-Hatib-school) wees erop, dat volgens velen ((PVV!) wij leven in een joods-christelijke samenleving, maar dat als de joden er aanspraak op maken we niet thuis geven.

Mijn commentaar:
Muslim geflikflooi dus met joden, die zich nu ook om der wille van het ritueel slachten inlaten met de laagste boertjes van buten uit Anadolu en Berberije: Ali Karaka, Al Fakadi en natuurlijk al diegenen, die vet verdienen aan de halssnede: de jongens van de export (80% van het onverdoofd verkregen vlees), de Halal certificatoren en de halal slagerijen. Lees het krantenartikel hieronder:
Door: Julien Althuisius
Gepubliceerd: woensdag 13 april 2011 21:42
Update: woensdag 13 april 2011 23:17

Een verbod op onverdoofd slachten zal gehandhaafd moeten worden. ‘We gaan mogelijk illegaal slachten.’

Als er daadwerkelijk een verbod komt op het ritueel slachten van dieren, komen er mogelijk illegale slachthuizen die onverdoofd blijven slachten. Dat zegt Wahid Ali Ramdjan van Halal International Control, dat een halal-keurmerk geeft voor onder meer Albert Heijn-producten: ‘We gaan de mogelijkheden bekijken om illegaal te slachten.’ Volgens Ramdjan zijn er ongeveer 3.000 slagerijen in Nederland die afhankelijk zijn van halal-vlees.
Mocht het verbod doorgang vinden, dan zullen slagerijen en producenten hun toevlucht moeten zoeken in landen waar ritueel slachten nog wel mag, zoals België. ‘In België kunnen ze veel gaan verdienen’, zegt Ramdjan. Daar sluit Abdul Munim Al Chaman, directeur van Halal Quality Control, zich bij aan: ‘Hier worden een paar landen erg blij van.’
Een eventueel slachtverbod zou ook slecht kunnen uitpakken voor de Nederlandse economie. Op dit moment levert Nederland koeien aan bijna alle moslimlanden. Een verbod zou grote gevolgen kunnen hebben voor de vleesexport. Ramdjan beweert dat – als er een verbod komt – hij actief gaat lobbyen bij moslimlanden om Nederland te boycotten. ‘Dan gaat het maar economisch naar de klote. Als ik naar de klote ga, neem ik er veel meer mee.’
En lees eens dit van de Pvd Arbeid afdeling uit EINDHOVEN :
Eindhovense PvdA tegen verbod op ritueel slachten
Laatst gewijzigd: vrijdag 6 mei 2011 – 10:16 | Auteur: Alice van der Plas
Ritueel geslachte schapen. Foto: ANP Ritueel geslachte schapen. Foto: ANP Vergroot foto

EINDHOVEN – De Eindhovense PvdA-fractie gaat actievoeren tegen het verbod op ritueel slachten. De Tweede Kamer lijkt zo’n verbod in te willen voeren. Op 25 mei houdt de kamer een hoorzitting en voor die tijd wil de Eindhovense PvdA een manifest rondsturen. Zes moskeeen in Eindhoven schrijven mee aan het manifest.

Initiatiefnemers zijn de raadsleden Ertan Isik en Hafid Bouteibi.

Populistisch
“We vinden dat er te lichtzinnig over wordt gedacht,” zegt Ertan Isik. “Het is onderdeel van een religie.” Isik haalt hard uit naar Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren, die het initiatief nam voor een verbod op ritueel slachten. “Het is hypocriet, ze is populistisch en dat gaat weer over de ruggen van de moslims in Nederland.”

Ritueel is diervriendelijk
Isik wil benadrukken dat het ritueel slachten juist heel diervriendelijk gebeurt. “Er is geen sprake van dierenleed. De Islam schrijft heel duidelijk voor hoe het dier behandeld moet worden bij de slacht. Het uitgangspunt is dat er zo min mogelijk lijden en pijn moet zijn. Het ritueel bestaat al 1400 jaar en wordt voorgeschreven door Allah. Hij weet beter dan mevrouw Thieme of dieren al dan niet lijden.”

De PvdA-fractie in Eindhoven wil het manifest niet alleen aan de Tweede Kamer sturen, maar ook aan alle collega-raadsleden in Nederland.
Printen
Eerste publicatie: donderdag 5 mei 2011 – 21:16

Nou dan kunnen we nog wel wat meer verwachten in dit land: Als de heren iets niet zint dan is het de wil van Allah en dus geen debat mogelijk. Met zulk volk heeft ons volk zich dus geencanailleerd.

Verdere objectieve gegevens:

Joden achten maar 30 % van het onverdoofd verkregen vlees kosjr en daarvan (en nu in navolging ook de moslims) eten zij alleen de goedkopere voorhammen:
Driekwart van het slachtdier wordt ongevraagd en ongelabeled de Nederlandse bevolking door de strot geduwd bij gebrek aan labelling: Die zou riteel geslacht vlees plots zeer duur maken. Woedend waren die, dat nu bekend is gemaakt door de bevoegde autoriteiten, dat 80 % van halal vlees al van verdoofde slachtdieren komt. De moslim vertegenwoordiger dreigde meteen, dat hij niet kon instaan voor de veiligheid (van wie?), als onverdoofd slachten wordt verboden.

Verder commentaar:
Prof. Heertje, de schoolboekeneconoom, wilde het hele debat terugvoeren naar een afweging tussen dierenleed en het leed geleden door orthodoxe joden. Zoals gebruikelijk geen aandacht voor het leed geleden door anderen, bijvoorbeeld de enige echte minderheid in dit verband: de Dierenbeschermers. Volgens welke morele categorische imperatief is leed van het slachtoffer af te wegen tegen het leed van de beul, omdat hij geen beul meer mag zijn? De hele zaal wantrouwde de motieven van andere politieke partijen, het ‘populisme’ (=PVV), die de joden en moslims buiten willen sluiten. Over het eigen exclusieve (wan)gedrag natuurlijk geen woord van reflectie. Pavlov-reacties, meteen schieten en schuilen in de slachtoffer-modus: De beulen voelen zich aangetast in hun twijfelachtige eer van traditie en geloofsrituelen.

Het ging al mis, toen Abraham zijn zoon wilde offeren en God/Allah geen weerwoord gaf en God/Allah dan maar een onschuldig lam substitueerde op de zoentafel. Inmiddels is de religieuze rechtvaardiging zo maar verlegd van offerrituelen naar spijswetten, maar dat zet blijkbaar de deur nog niet open naar een louter technisch-veterinaire discussie. Kijk eens, hoe de NOS spreekbuis is van de mythe en de rite:

Hieronder NOS uitzending over PvdA discussieavond (ik loop nog door het beeld heen).

Veertig jaar vecht drs. Alfred Vierling nu al tegen wat hij de animale holocaust noemt: de onverdoofde slacht van runderen en schapen door orthodoxe joden en moslims. De Haagse slagerszoon wist het verbod op ritueel slachten opgenomen te krijgen in het verkiezingsprogram van de Centrumpartij, waarvan hij sinds 1982 beleidsmedewerker was. Bij Kamervergaderingen over het ritueel slachten is de voormalige rechterhand van Hans Janmaat nog altijd op de publieke tribune te vinden. Iedereen die hij tegenkomt, krijgt een petitie in handen gedrukt tegen het ‘dhimmi-gedrag’ en het ‘buigen voor relifanaten’.
Lang werd schouderophalend aan Vierling voorbij gegaan. Buiten de kring van extreem-rechtse dierenvrienden liep bijna niemand warm voor een verbod op het onverdoofd slachten. Zo’n pleidooi was toen nog not done. Sterker nog: in 1995 legde de Amsterdamse rechtbank de Centrumpartij een geldboete op vanwege het verspreiden van vreemdelingenhaat. Steen des aanstoots was dat de partij de islam in verband had gebracht met veelwijverij en ritueel slachten. Aanhangers van de actiegroep Met de Dieren Tegen de Beesten demonstreerden wel eens tegen de verkoop van halal vlees door bedrijven als de Chicken Cottage. Ze stonden in lange witte gewaden en met een tulband op het hoofd voor het filiaal van de restaurantketen en riepen: ‘Wij willen geen Bin Ladens hier.’ Het werkte vooral op de lachspieren.

Nu meldt Alfred Vierling op zijn website: ‘De kogel is door de synagoge en de moskee.’ Het initiatiefwetsontwerp van Marianne Thieme, dat het onbedwelmd slachten wil verbieden, haalt naar alle waarschijnlijkheid een Kamermeerderheid. Thieme zal zelf ook niet hebben verwacht dat het initiatiefwetsontwerp van haar Partij voor de Dieren plotseling op een riante Kamermeerderheid kan rekenen. Behalve PVV, SP, GroenLinks en D66 lieten VVD en PvdA onlangs weten dat ze vóór zullen stemmen. Thieme werkt al sinds 2008 aan het wetsontwerp. Ondanks een vernietigend advies van de Raad van State die de vrijheid van godsdienst in gevaar zag. Vorig najaar overviel ze de leden van de Themacommissie Dierhouderij van de Kamer met een gruwelijk filmpje dat met een geheime camera was opgenomen in een abattoir waar ritueel werd geslacht. Dat maakte indruk. Liberalen en sociaal-democraten hielden nog maandenlang vast aan de godsdienstvrijheid, maar gingen in de loop van april om. Electorale redenen zullen niet vreemd zijn geweest aan die draai: Maurice de Hond heeft al uitgerekend dat eenenzeventig procent van de Nederlanders het verbod op het onverdoofd slachten steunt.
– Waarom pakten de politici de bio-industrie niet aan?
Maar moslims en joden zijn tot in hun ziel geraakt. Jongerenimam Yassin El Forkani waarschuwde dat het offerfeest in gevaar kwam. Marokkaanse en Turkse PvdA-Statenleden kondigden aan bij de Eerste Kamerverkiezingen niet op een partijgenoot te zullen stemmen. De protesten uit joodse kring waren zo mogelijk nog vuriger: rabbijnen uit de hele wereld vroegen zich hardop af waar het tolerante Nederland van vroeger was gebleven. Vanuit Amerika stuurden de Anti-Defamation League en het Simon Wiesenthal Center verontruste mailtjes aan premier Rutte.

In de wandelgangen van de Tweede Kamer klampten ervaren lobbyisten als Ronnie Naftaniel van het CIDI en Robbert Baruch van het Centraal Joods Overleg parlementariërs van VVD en PvdA aan: wisten ze niet wie eerder had geprobeerd het koosjere slachten te verbieden? Adolf Hitler! Tijdens de jaarlijkse Pesachviering werden Marianne Thieme, Dion Graus, Stef Blok en Job Cohen door veel joodse families net zo hard vervloekt als de farao van Egypte. Als de politici het dierenwelzijn wilden bevorderen, waarom pakten ze de bio-industrie dan niet aan? Dachten de gojim, die kreeften in kokend water gooiden, dat ze superieur waren aan de joden? Wat een hypocrisie!

Door alle beroering lijkt de Tweede Kamer nu al weer te twijfelen aan haar besluit. CDA, ChristenUnie en SGP drongen aan op een hoorzitting waar moslims en joden hun bezwaren kenbaar kunnen maken. De PvdA en GroenLinks gaan een debatavond over het ritueel slachten organiseren (GroenLinks met een vegetarische broodmaaltijd vooraf). Binnen de PVV staan de dierenvrienden rond Graus en de ‘vrienden van Israël’ rond Kamerlid Wim Kortenoeven elkaar inmiddels naar het leven. Mocht de Kamer tot een verbod op de onbedwelmde slacht besluiten, dan gaat de joodse gemeenschap procederen – desnoods tot het Europees Hof voor de Rechten van de Mens toe.

Fijn dat we er na de schermutselingen over het boerkaverbod weer een godsdienstoorlog bij hebben!
Door Max van Weezel / 20 april 2011 /